|  | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
آنگاه که خدایان در برابر مرگ به زانو درآمدند ما را اموختند درس زندگی بر خاک. پابلو نرودا قرار است سعی در فراموشی باشیم مزمن آی من لال من به لب میگیرمت با هجاهای بلند و می اندیشمت خود اگاه تر از دختران هرچه میدان های وسیع پراگ و می اندیشمت با اشتهایی مضاعف در عصیانی ما قبل تر از کلمه... ما یکدیگر بودیم در لباسی محرمانه که سال ها بعد تر از این قوت لایموتمان را روزه گرفتیم به هر چه زاری تو مادر زادی حنجره ات سنگ داشت و من درد حلاجیم را.... هجی نمی شوی در من که دور بودم با لباسی رسمی و تو دیگران بیشتری می شدی در زایش لبهات به خیابان رفتیم به دغدغه ی روزهای مرا یاد تو را باشد .... ....فراموشیی به فرض مساله آثار انگشتانت قتل عام مخابره شدی به فاتحه خوانانی مست و سایه ات در فکرپوشیی عظیم زندگی شد آی عریانی هرچه در من می اندیشمت به قرار اردوگاه های هیچ... به قرار دست های کدام... می اندیشمت و سنگ می خوریم روزه می گیریم و سنگ می خوریم روزنامه می خوانیم و سنگ عشق می ورزیم و سنگ پشت سنگ.... .... به لب می ایی در سنگفرش میدانی وسیع تر از کلمه وسیع تر از باد نوشته شده توسط زهرا اسکندری من آن لحظه را می جویم که به دلکشی پرنده ای است. بشارت از دست هایم نمی ریزد (دست خودم که نیست) زهرا اسکندری برای ادگارد آلن پو و شعر کلاغش نشخوار کابوس های ندیده من لال مادر زادش بودم و او که تمام دردها بود روی همین نیمکت قوز کرده در من تا ادامه ی جغجغه فروشی را اتفاق بیفتم جهان دور خودش می چرخید که تو در قامت کراواتی راه راه با خیابانهای کف دستت پیر شدی و روسپی های شط العرب در خرابه های الکل به بلوغ رسیدند قرار بود همه چیز به همین دالان های نجیب ختم شود که خدا در نامه هی غیره رسمی رستم را با اسب ادیپوس وارد صحنه کرد و ما با منقارهای بلند یکشنبه های چسبیده به لباس قدیسان را نشانه گرفتیم.... ....جهان دور مجسمه ی پالاس می چرخد و این روزها روی همین نیمکت های لال دردهای بزرگیست در نقطه ای به کوچکی خوابی که الن پو را جمع می کند توی سطل می ریزد بعد نوک همه ی جمع را می چیند تا _ یادمان برود کلاغیم _ حلا خدا در خرابه های شط العرب جامانده و ما با جغجغه های دراز موهای آنتی گونه را آویزان درختان زاگرس می کنیم از داغ برادر کشی مرد پشت چراغ قرمز کور شود....او دیگر هرگز چراغ قرمز را نخواهد دید..... خوزه سارا ماگو/کوری جهان مچاله ی زنی است که سکسکه هام را پشت هزار درد موروثی سال هاست گریه می کند قرمزیی دست هات را پنهان کن اینجا هر پیراهن راوی سپیدیست بر برهنگی استخوان ها و هنوز همه چیز طبیعی است هنوز پدر هر صبح با دمش جامعه را جا رو می زند و مادر شکل کوپن های باطله از هیچ رادیویی اعلام نمی شود من یک مداد تراش بجای چشمم تا جهان تیز تر از ان طرف بزند بیرون بزنم بیرون از جمعه ای که خواهرم انجیل می خواند بعد با چمدانی از مه غلیظ می رود توی روزنامه ها بخوابد و من هنوز نفهمیده ام که حضرت مسیح را با صلیب.سنگ یا گلوله...... نه چقدر دلم می خواهد توی تابوت پدر پوست بیندازم جهان دارد از چشم هام خون می چکد جیغ های زنی را که تکه های مادر بود حالا خواهرم دکه ی روزنامه فروشیست وپدر با دمی که روی کولش..... تو هم که از هیچ کجای این مداد تراش بیرون نمی زنی که نمی زنی نوشته شده توسط زهرا اسکندری خیلی که خودم را کنار بزنم بزنم خودم را که خیلی تازه میشود سرخ چراغی که نمیگذارد.... بگذریم (مهرداد فلاح) سلام (به جای مقدمه) ولادیمیر: باید فردا برگردیم استراگون: واسه چی؟ ولادیمیر: منتظر گودو باشیم استراگون: اهان (مکث) نیامد؟........ استراگون: چرا خودمان را دار نزنیم؟ ولادیمیر: با چی؟ استراگون: یک تکه طناب نداری؟ ولادیمیر: نه استراگون: پس نمیتوانیم ..... ولادیمیر: خب بریم؟ استراگون: اره بریم هیچ کدام حرکت نمیکنند (در انتظار گودو / ساموئل بکت) خوابهام دندان در اورده اند دارم توی اتفاقات تو جویده میشوم و این کوچه هی برگشت میخورد توی صورتم مچاله ی دهانی که سگ میشوم سوار بر گاری کابوس هام را می بلعند مرده ها از گورستان جنین های به دنیا نیامدم تا مادر پیراهنی که چشم هام را می شست و پدر سیگار نیم سوخته ای که فاجعه ی قرن نوزدهم بود عینکم برف می بارید داشتم پدر را خمیازه با سگی که تولد چند سالگیم را زوزه میکشید دندان در اورده بودم سر از قاب عکس خانوادگی که برادرم را گاز میگرفتم حالا من حلقه های دود بودم پدر بند کفش های قرن نوزدهم بعد ها مادرم ناخن هاش را می جوید من جا مانده بودم توی خوابهای دیوانه ای که بیدار نمی شد و تنها آن گاه که همگان مرا انکار کردید ، نزد شما باز خواهم آمد. به راستی ، برادران ، آن گاه گم گشتگان ام را با چشمی دیگر خواهم جست ؛ آن گاه با عشقی دیگر به شما عشق خواهم ورزید. نیچه یکی در میان چشم هات اتفاق می افتم از ابتدای مثلثی که ضلع چهارمش بودم تو از پای سوم محیط شروع می شوی از تکرار غیر طبیعی لبهات شطرنجی چشمهات مات کات فیلم مستند شناسنامه ات باطل می شود پرت چند شنبه هایی که گریه می کنم تدفین مرفین بالا می آوری باستان شناسان تکه هات را جا می گذارند مرگت خاک می خورد لای انگشت هات کبریت می گذارم جای چشمم تا بعد ها روشن باشی از محیط خارج می شود ضلع چهارم مثلثی که وجود خارجی نداشتم سرد خانه خانه بزرگی است می افتم روی نوار خیابان اتفاقی که چشمهات را بلعید در این زمانه بی های و هوی لال پرست خوشا به حال ... کاش می شد با سه تا نقطه همه ی حرفامون بزنیم ___________________ «کجا می توان یافت آن عدالتی را که عشقی است با چشمان باز» نیچه گشتیم نبود نگرد نیست * * * انسان شروع فاجعه با خون دیگری در من دوباره ریشه طاعون دیگری من سالها به مردگیم فکر می کنم به این قفس ، محاکمه ، مظنون دیگری این را درخت های جهان فکر می کنند ریتم تبر ، شکستن موزون دیگری دیریست دشت مرده و مانده است گله با چوپان گرگ زاده ی ملعون دیگری من می زنم به کوه و بیابان تمام من این بار هم ادامه ی مجنون دیگری دست مرا بگیر که چندیست مانده است در ذهن باد طرح شبیخون دیگری قانون من کنار تو دیوار می کشد ای کاش بین من و تو قانون دیگری... نوشته شده توسط : زهرا اسکندری فرزانه وار و آرام باش ، آنان که با سرعت می روند زود زمین می خورند . ویلیام شکسپیر _________ من زنده ام _ مرده ام نه شاید زنده به گورم که مدتی است ... _________ آغاز فاجعه و نبردی که مدتی است ... یک زن فقط به خاطر مردی که مدتی است ... بر سنگ فرش خیس غزل راه می رود یک شعر در ادامه ی دردی که مدتی است ... هی در اتاق حجم تو را لمس می کند با دست خط و نامه ی سردی که مدتی است ... این بار ساعتی که فقط گر یه می کند با تیک تاک عقربه گردی که مدتی است - - چشم انتظار خیره به یک میز مانده است و صندلی خالی زردی که مدتی است ... حلا تمام هفته خودش را سروده است یک زن فقط به خاطر مردی که مدتی است ... نوشته شده توسط زهرا اسکندری | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
