پاکدامنى زيور درويشى است ، و سپاس زينت توانگرى . [نهج البلاغه]

+ دندان	سه‏شنبه 15 آذر 1384 2:34 عصر
خيلي که خودم را کنار بزنم بزنم خودم را که خيلي تازه ميشود سرخ چراغي که نميگذارد.... بگذريم                                                         (مهرداد فلاح)  سلام           (به جاي مقدمه) ولاديمير: بايد فردا برگرديم استراگون: واسه چي؟ ولاديمير: منتظر گودو باشيم استراگون: اهان (مکث) نيامد؟........ استراگون: چرا خودمان را دار نزنيم؟ ولاديمير: با چي؟ استراگون: يک تکه طناب نداري؟ ولاديمير: نه استراگون: پس نميتوانيم ..... ولاديمير: خب بريم؟ استراگون: اره بريم                               هيچ کدام حرکت نميکنند                                 (در انتظار گودو / ساموئل بکت)                       خوابهام دندان در اورده اند                   دارم توي اتفاقات تو جويده ميشوم         و اين کوچه هي برگشت ميخورد توي صورتم                      مچاله ي دهاني که سگ ميشوم سوار بر گاري کابوس هام را مي بلعند مرده ها از گورستان جنين هاي به دنيا نيامدم                                              تا مادر پيراهني که چشم هام را مي شست    و پدر سيگار نيم سوخته اي که فاجعه ي قرن نوزدهم بود               عينکم برف مي باريد داشتم پدر را خميازه با سگي که تولد چند سالگيم                                                      را زوزه ميکشيد دندان در اورده بودم سر از قاب عکس خانوادگي که                                       برادرم را گاز ميگرفتم حالا من حلقه هاي دود بودم پدر بند کفش هاي قرن نوزدهم    بعد ها مادرم ناخن هاش را مي جويد من جا مانده بودم                        توي خوابهاي ديوانه اي که                                                      بيدار نمي شد
	نظرات دوستان []

---